Hoogspanning

Ik ben recent overgestapt van Nuon naar Greenchoice. De eerste reden om de overstap te maken is financieel, Greenchoice is beduidend goedkoper. De tweede reden om over te stappen is de volledig groene stroom waar Greenchoice mee werkt. En ja ik snap dat de stroom die ik binnen krijg niet per se groen hoeft te zijn. De derde reden om aansluiting te zoeken bij Greenchoice is het grote aantal positieve verhalen die mij ter oren zijn gekomen.
De overstap ging niet geheel vlekkeloos, maar dat werd direct uiterst klantvriendelijk opgepakt door de Greenchoice twens. Helemaal goed dus, dat Greenchoice.

Word ik gisteravond gebeld door een op zich best aardige maar behoorlijk pittige tante die vanuit de kroeg leek te bellen. Het rumoer op de achtergrond bleek het call-center te zijn van waaruit zij belde. Zij vertelde me dat ze namens Nuon belde en dat Nuon mij graag terug wilde halen als klant. Daarom kon zij mij een voorstel doen: een jaar lang 20% korting op elektriciteit en 5% korting op gas. Daarna zou ik altijd verzekerd zijn van het actietarief net zolang als ik klant van Nuon zou blijven. Dat klonk op zich niet verkeerd natuurlijk. De eerste reden om de overstap te wagen was van financiële aard. Dus ik was wel een beetje geïnteresseerd. Maar ook verbaasd, waarom heb ik dat als jarenlange vaste klant nooit gekregen en nu ik wegga, is het ineens wel mogelijk? Da’s niet eerlijk zou Calimero hebben gezegd.
De dame aan de andere kant kon het zo voor me in orde maken en als ik het dan toch niet wilde, dan kon ik de papieren zo terugsturen en dan was ik er vanaf. We moesten alleen nog een stuk gesprek opnemen om de boel te bevestigen.
Dit was het moment waarop ik mijn keuteltje introk. Ik ga toch niet iets wat ik nog niet ontvang opzeggen omdat het me is aangeboden?? Waarom moet ik moeite doen om van iets af te komen wat ik nog nooit heb afgenomen? En waarom moet dat per telefoon opgenomen worden?

Ineens was de dame aan de andere kant minder toeschietelijk, de aardigheid was er vanaf. Ze bedankte me nog vriendelijk voor mijn tijd en beëindigde het gesprek. Enigszins verbouwereerd bleef ik achter. Dit gesprek deed me ernstig denken aan een onderhoud van een paar jaar geleden met iemand van de Nederlandse Energie Maatschappij, net zo opdringerig en met zo’n onbetrouwbare zweem over het gesprek. Ik had nooit gedacht dat ik Nuon zou vergelijken met de NEM, maar ik doe het toch.

Eigen volk eerst

Zo maar even wat quotes. “Tientallen Nederlanders zitten vast op het vliegveld van Cairo.(31 januari 2011)” – “Bij een vliegtuigongeluk in Libië zijn 61 Nederlanders om het leven gekomen. (12 mei 2010)” – “In het rampgebied in Japan wonen ongeveer 50 Nederlanders. (11 maart 2011)” – “Van de 38 Nederlanders van wie vrijwel zeker is dat zij zich in Haïti bevinden hebben zich er twintig gemeld bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. (14 januari 2010)”

Snapt u het al? Of bent u een op de titel afgekomen PVV-stemmer? In dat geval hoort u hier niet.

Een ramp is geen ramp zonder Nederlanders. Althans zo lijkt het bijna als je de Nederlandse media volgt. Altijd wordt er melding gemaakt van betrokken Nederlanders, altijd wordt er gezocht naar de Nederlandse invalshoek. Op zich niet erg, dat doen andere landen ook. Maar het gevaar bestaat dat de focus teveel op onze landgenoten komt te liggen. De aandacht voor Nederlanders die bij een ramp betrokken zijn, is buitenproportioneel. We zien ze gered worden, hoe ze verzorgd worden en als ze eenmaal op Nederlands grondgebied landen worden ze ingehaald als helden, terwijl ze eigenlijk niets gepresteerd hebben. Begrijp me goed, het is vreselijk wat ze hebben meegemaakt, maar ze zijn niet de enigen.

Ik verbaas me over deze naar binnengekeerde vorm van journalistiek. Kennelijk is er behoefte aan dit soort Hollandse human interest. Nederland is zo online als een land maar kan zijn: contact met de hele wereld is een dagelijkse bezigheid. Dan zou je mogen verwachten dat we in alle gevallen met gemak over onze grenzen heenkijken, maar dat is kennelijk niet zo. We blijven toch een boerenlandje met de daarbij horende mentaliteit. Volgend tv-seizoen Boer zoekt slachtoffer op zondagavond. Een avondje lekker Hollands leed en lekker de rest van de wereld vergeten. En op zaterdag Ik hou van Hollandse slachtoffers, je lacht je een breuk met een gierende Linda en Jeroen.

Oh, vergeet vanmiddag niet te kijken naar de thuiskomst van de drie Nederlandse militairen die vastzaten in Libië.

HEMA Stapelgek

Ik heb een pasgeboren neefje Twan. De moeder van Twan wilde een leuk fotoboek maken voor de opa’s en oma’s van Twan. HEMA had een actie die liep tot en met 15 februari, tweede fotoboek voor slechts vijf euro. Dus Twans mama bestelde vier boeken, zodat ook zijzelf en ik een boek van neefje Twan zouden hebben. De moeder van Twan is niet heel snel en dus was het iets na middernacht dat zij haar bestelling voltooide. De website van de HEMA bood wel de mogelijk om nog het tweede boek voor vijf euro bij te bestellen. Dat heeft de mama van Twan natuurlijk gedaan.

Groot was haar verbazing toen ze de fotoboeken bij de HEMA ging ophalen. Ze moest het volle pond voor de vier boeken betalen, namelijk 184 euro! De mama van Twan was het hier natuurlijk niet mee eens. Er volgde mailverkeer met de HEMA. Dat leverde een kortingsbon op van 25% op een volgende aanschaf. Maar de fotoboeken kon de mama van Twan alleen krijgen als ze 184 euro afrekende. De mama van Twan gaf HEMA toen de keus: twee boeken bestellen met dezelfde inhoud en daar dan die 25% korting op pakken (rond de zeventig euro) of de vier al klaar liggende boeken nemen voor de aanbiedingsprijs (rond de negentig euro). Reactie van de HEMA, dat kan zonder consequenties voor u als klant, de al gedrukte boeken worden dan vernietigd.

Hier breekt mijn klomp. Wel bereid 184 euro te vernietigen en dan voor zo’n 70 euro twee boekjes nieuw te drukken. Volgens mijn berekening kosten die zes boekjes bij elkaar zo’n 250 euro, waarvoor de HEMA 70 euro vangt en blijft zitten met een ontevreden klant. Andere optie was geweest 90 euro te pakken voor vier boekjes, die een half uurtje te laten waren besteld, omdat de HEMA kennelijk een actie niet automatisch kan stopzetten. Dat was klantvriendelijk en coulant geweest.

De moeder van Twan heeft inmiddels besloten twee nieuwe boekjes te bestellen. Dat is heel jammer voor mij, want ik heb nu geen fotoboek van neefje Twan. Hema bedankt.

HEMA Stapelgoed? Nee STAPELGEK!

Specialer dan je denkt die frikadel

Veel snackbareigenaren missen de liefde voor hun product. En dan kan ik het hebben over verschrompelde mexicano’s, zompige kipcorns, slappe kroketten, friet uit oude olie en ach ga zo maar door.

Maar: de frikadel heeft het meeste te lijden onder dit gebrek aan liefde. En of het nou frikadel of frikandel is, dat zal mij een worst wezen. Ze zijn hem beide even lief. Het frikadelletje wordt behandeld als het ongewenste kind van de snackbar: verzopen onder de saus en uitjes of in een hoek geflikkerd met diezelfde saus en uitjes onder het motto zoek jij het lekker zelf uit. Zo ga je niet met zo’n fijn stukje snackbartraditie om. Ook zo weinig respectvol is het compleet ongeïnteresseerd in kleine stukjes snijden van het verzopen frikadelletje.

Het frikadelletje bestaat voor een groot deel uit afvalvlees. Dat wil zeggen vlees dat niet op normale wijze in de winkel komt, maar eigenlijk veel smakelijker is dan het vlees dat de winkel wel haalt. In andere landen is vlees waar wij onze neus voor ophalen vaak een delicatesse. Zo presenteerde chefkok Robert Kranenborg gister in De wereld draait door een complete kalfskop gemarineerd in een zoutdeeg. In Frankrijk doen ze er een moord voor en in Nederland wordt de kalfskop eigenlijk niet gegeten, maar de frikadel wel!

Voor de snackbareigenaar met nog een greintje liefde in zijn donder voor zijn product zal ik het nog een keer uitleggen. Eerst een snede in de frikadel maken over de gehele lengte. Hier zijn speciale apparaatjes voor. De snede zorgt ervoor dat de frikadel ook vanbinnen een knapperig en bovenal smakelijk laagje krijgt. Als de frikadel klaar is even uit laten lekken en dan in zijn bakje leggen. Met mate mayonaise en ketchup of currysaus in de snede doen en daar wat uitjes overheen. Vorkje erbij en klaar is deze oer-Hollandse delicatesse. Zo moeilijk is dat toch niet?

De boer draait door

Vanavond is het zover, alle boeren uit Boer zoekt vrouw komen bij Matthijs aan tafel. ”Niks mis mee.” Net zoals er niets mis is met Boer zoekt vrouw, tenminste niet met het concept. Niks zo leuk als een stel onhandige en verlegen boeren op liefdespad. Heel Nederland schurkt saamkneuterig tegen mekaar aan op de bank en een nostalgische spruitjeslucht daalt neer in de polder. De kazen liggen te rusten op hun plankjes in grote kaasschuren. Totdat Yvon Jaspers de stilte verbreekt en zelfs de oudste kaas van schrik wakker wordt. Hard schreeuwend tegen iedereen die het niet horen wil, beweert Yvon hoe leuk het wel niet is op de boerderij, hoe spannend de boeren het wel niet maken met de dames en dat er liefde in de lucht hangt. Het is Yvon duidelijk ontgaan dat alle liefde en erotische spanning verdween op het moment dat zij het modderige pad kwam op crossen. Alle rust is uit het boerderijleven verdwenen, weggerukt door mevrouw Jaspers. Yvon, die zichzelf zo enig vindt, denkt dat zij een heel sympathiek blond lachebekje is, waar heel Nederland, de boeren incluis, op zit te wachten. Maar: Je ziet die boeren denken: “Dit is Anita Witzier niet, die schreeuwt toch niet zo hard en die leeft toch oprecht mee met de mensen in haar programma? Van dit rare wijf raken mijn beesten van slag. Waarom doe ik hier aan mee?”

Volgend seizoen gewoon een nieuwe polder, met nieuwe boeren en hetzelfde overenthousiaste geschreeuw van Yvon en ontelbare kruisbestuivingen in De Wereld Draait Door. Het is wachten op die ene assertieve boer die mevrouw Jaspers met de riek zijn erf afjaagt. Dat zou prachtige televisie opleveren. Wacht rustig af.

Een beetje Gerard Kemkers

Ik zou zo graag willen dat we allemaal een beetje Gerard Kemkers in ons hadden en dan niet zijn tegenstribbelende carrierebeëindigende been. Gerard Kemkers is behalve dat hij bekend is als succesvol schaatscoach voornamelijk bekend als de man van de wissel. En oh oh wat zijn daar een grappen over gemaakt.

En toch deed Gerard iets, waar ik diep van binnen heel gelukkig van werd. Gerard gaf richting aan, hij liet Sven van baan wisselen en kondigde dat ruim van tevoren aan. Gewoon even oer-Hollands je richting aan geven. En dat kunnen wij allemaal!! Maar dat doen we niet, welnee van baan wisselen doen we gewoon, we roepen niets, we signaleren niets, we gaan gewoon. Rotonde rijden? Als we het zat zijn, gaan we er gewoon vanaf, de rest laten denken dat wij wel in zijn voor nog een rondje. Hou daar nou gewoon eens mee op, er zit een hendeltje in je auto, die hoef je alleen maar even aan te tikken en iedereen weet wat je van plan bent, zo lekker duidelijk. Ohja, er zitten in de regel aan ieder lijf twee armen, die kan je van je lichaam af bewegen in de richting waar je uiteindelijk met heel je lijf heen wilt. ”Moet je ook eens proberen, word je niet slechter van.”